Benim için acı bu yolda yeniden yürümek.
Ne zaman son kez yürüyeceğimi bilmemek.
Her değişikliği ve yine her şeyin aynı kalışını seyretmek.
Yaklaşıyorum eve, karanlık düşlerime.
Hüzünden başka duygu yok bu yolda.
Her adımda ve yine orada.
Her bir hareket yine aynı, aynı hareket.
Varış yolu yine aynı, aynı ev.
Buranın havası toz, duman.
Her yer sıcak ve yoğun.
Hissediyorum, yaklaşıyorum.
Özlemişim acı dolu evimi.
Ev değil bu bir zehir.
Fazla duramıyorum içeride, boğuluyorum.
Boğuluyorum gözyaşlarıma, nefes alamıyorum.
Tutuyorum nefesimi bayılana kadar.
Gitmeliyim buralardan.
Duramıyorum fazla, her bir anı bana yük.
Toplayabildiğimi topladım, kaçıyorum.
Peki yine ne zaman dönüyorum?
Yorumlar
Yorum Gönder